x_m.e.e

MUVAFFAK OLMANIN SIRRI

"Abdülhakîm Arvâsî" şânı büyük bir velî.
Îmânı anlatırdı cemâate ekserî.

Buyurdu: (Bir kula ki Rabbimiz verdi "îmân"
Öyle ise nedir ki etmedi ona ihsân?

Ve Allah bir kula ki "îmân"ı vermemiştir
Böyle olduktan sonra ne ki ona vermiştir?

Ayrıca Âmentüyü bilip ezberlemekle
Îmânın hakîkati kolayca geçmez ele.

Asıl îmân şudur ki kul korkarak Allah'tan
Çok küçük olsa bile kaçınır her günâhtan.)

Bir gün de buyurdu ki: (Olmak için muvaffak
Tam riâyet ediniz iki şeye muhakkak.

Birincisi şudur ki işlemeyin hiç "günâh".
Zîrâ günâhkârları muvaffak etmez Allah.

İkincisi "Duâ"dır bakın duâ almaya.
Gariplerin duâsı mühimdir elbet daha.

Kim bir kulun gönlünü ferahlatırsa eğer
Yüz senelik teheccüd sevâbı elde eder.

Allah dostu olmayı istiyorsa bir insan
Cömert olup kullara eylesin dâim ihsân.)

Bir kişi anlatır ki: (Ben bir ateşperesttim.
Kızımı oğlum ile evlendirecek idim.

Kesildi düğün günü çok koyun ve inekler.
Yapıldı çeşit türlü gâyet nefis yemekler.

Bitişik bir komşumuz müslümân kadın vardı.
Yetîm çocuklarına sıkıntıyla bakardı.

Bu kadın düğün günü gelerek evimize
Dedi ki: (Biraz ateş verir misiniz bize?)

Lâkin o esâsında ateş için gelmemiş.
"Belki yemek veririz diyerek ümitlenmiş.

Benimse mü'minlere düşmânlığım vardı pek.
Gönderdim onu geri hiçbir şey vermiyerek.

Bir kaç kere gelince kadın "ateş almaya"
Çalıştım o kadının hâlini anlamaya.

Dehlizdeki deliğe yaklaşıp kulak verdim.
Yetîmciğin sesini kulağımla dinledim:

(Anneciğim ne olur son bir defâ gidiver.
Belki bu gidişinde biraz yemek verirler.)

Annesi diyordu ki: (Ey benim güzel yavrum!
Üç sefer gidip geldim artık utanıyorum.)

Gördüğüm bu acıklı manzara üzerine
Bir Sofra hazırlayıp gönderdim evlerine.

Girdim yine dehlize gözledim hâllerini.
Yetîmlerin küçüğü kaldırdı ellerini:

(Yâ Rab nasıl o bize ettiyse ikrâm izzet
Sen de o komşumuzu islâm ile azîz et.)

Yemin ediyorum ki bu duâsı bitmeden
Hidâyet geldi bana değişti kalbim hemen.

"Şehâdet"i getirip girdim islâm dînine.
Kurtuldum yetîmlerin duâsı hürmetine.