ROMANTİZM
18. yüzyılın sonunda başlar ve 19. yüzyılın ortalarına kadar sürer. Kendisinden önceki klasizme bir tepki olarak ortaya çıkmıştır. Önce
ön-romantizm dönemi denilen gelişmeler yaşanmıştır. Bu gelişmelerin en önemlisi
halkın beğenisinin klasizmin görkemli
katı
soylu
idealize edilmiş ve yüce anlatım biçiminden
daha yalın ve içten ve doğal anlatım biçimlerine kaymış olmasıydı. Romantizm
klasizmin düzenlilik
uyumluluk
dengelilik
akılcılık ve idealleştirme gibi özelliklerine bir başkaldırı niteliğindedir. Romantizm
doğduğu çağın akılcılığı ve maddeciliğine tepki olarak bireye
öznelliğe
akıl dışılığa
düş gücüne
kişiselliğe
kendiliğindenciliğe ve aşkınlığa
yani sınırları zorlayıp geçmeye önem verir. Tarisel olarak bu dönemde gelişen orta soylu sınıfın
yani burjuvazinin duygu
düşünce ve yaşam tarzını ön plana çıkarır.
Soyluların zarif sanat biçimlerini yapay ve aşırı incelikli bulan bu yeni sınıf
duygusal açıdan kendisine yakın hissettiği daha gerçekçi sanat biçimlerinden yanaydı. Böylece romantizm gelişme ve yaygınlaşma şansı buldu.
Romantizmin en önemli habercisi Fransız filozof ve yazar
Jean Jacques Rousseau’dur. Ama İngiliz yazarlar
William Wordsworth ve
Samuel Taylor Coleridge’nin 1790 yılında birlikte yayınladığı
Lirik Balatlar adlı eser romantizmin bildirgesi sayılır. Yine İngiltere’de
William Blake Almanya’da
Friedrich Hölderlin Johann Wolfgang von Goethe Jean Paul Novalis Fransa’da
Chateaubriand ve
Madame de Stael romantizmin ilk temsilcileridir.
Victor Hugo Alphonse de Lamartine Alfred de Vigny Nodier Soumet Deschamp Alfred de Musset romantik akımın önemli yazarlarıdır.