PARNASİZM
Adını
Louis Xavier de Richard ile
Catulle Mendes’in hazırlayıp
Alphonse Lemerre’in bastığı Le Parnasse Contemporain (Çağdaş Parnasçılık) adlı eserden alır. Klasizm
romantizm ve realizmin bütününe tepkili bir akımdır. 1830’lu yıllarda ortaya çıkmıştır. Temel kuramı "sanat sanat içindir" diye özetlenebilir. Aslında realizmin katı toplumculuğu ve gerçekçiliğine bir karşı çıkıştır. Daha çok şiirde kendini gösterir. Sanatsal biçim ve sanatsal içerik kaygısı ön plandadır. Bu akımın etkisindeki edebi eserlerde ölçülü ve nesnel bir anlatım
teknik kusursuzluk ve kesin betimlemeler kullanılır. Parnas şiir için "biçimciliği amaçlayan" şiir de denebilir. Parnasizm
bir yönüyle kendisinden sonraki doğalcılığa kaynak olmuştur. Zengin bir dil
zengin bir biçim
zengin ve yoğun bir duygusallık işlenir.
Theophile Gautier’in şiirlerini
Theodore de Banville Leconte de Lisle izlemiştir. Parnasizm
edebiyat tarihinde
Leconte de Lisle ile özdeşleştirilir.