Güzel Nasihatlar...

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:49

DUÂ

BELÂYI GİDERİR

Ziyâeddîn Nahşebî

büyük âlimlerdendi.
Bir gün

şu hadîseyi dersinde nakleyledi:

(Resûlullah

eshâbla otururken bir ara

Şu ibretli vak'ayı naklettiler onlara:

Vaktiyle bir kavimde

yaşıyordu Üç adam.
Bir yere giderlerken

bir dağda oldu akşam.

Hemen yer aradılar

gecelemek üzere.
Bir "Mağara" görerek

sığındılar o yere.

Lâkin koca bir Kaya"

dağdan yuvarlanarak

Mağara kapısını kapadı tam olarak.

Dediler ki: (Bu yerden bizleri kim kurtarır?
Bize yardım edecek ancak Hak teâlâdır.

İyi işlerimizle edelim Ona niyâz.
Ola ki O da bizi bu yerden eder halâs.)

İçlerinden birisi

dedi ki: (Yâ ilâhî!
Benim "Annem ve Babam" vardı ki pîr-i fâni

Onların yemeğini bizzât yedirmeyince

Ben

hanım ve çocuklar

yemezdik daha önce.

"Rızân için" yaptımsa onlara bu hizmeti

Kaldır üzerimizden bu büyük musîbeti.)

O böyle dediğinde

aralandı az kaya.
Lâkin çıkamadılar yine de dışarıya.

Bu sefer ikincisi

dedi ki: (Yâ ilâhî!
Komşumuzun

çok güzel bir Kızı var idi ki

Onunla buluşmayı isterdim harâretle.
Lâkin o

teklîfimi reddederdi şiddetle.

Sonra bir "Kıtlık" oldu

günlerce kaldılar aç.
Nihâyet erzak için

oldular bize muhtâç.

Ben bunu fırsat bilip

o kıza erzak verdim.
Sonra da

(Teklîfime

"Evet" de haydi!) dedim.

Dedi ki: (Sen Allah'tan korkmaz mısın ey kişi!
Nasıl teklîf edersin bana günâh bir işi?)

Ben bunu işitince

kendime geldim hemen.
Vazgeçtim o günâhı irtikâb eylemekten.

Bu işten

"Rızân için" ictinâb ettim ise

Buradan çıkmak için

yardım et yâ Rab bize.)

O kaya

biraz daha aralandı o vakit.
Lâkin henüz çıkmaya

olmadı tam müsâit.

Bu sefer üçüncüsü

dedi ki: (Yâ ilâhî!
Amele tutmuş idim ücret ile ben dahî.

Lâkin gitti birisi

ücretini almadan.
Ben

onun ücretini çalıştırdım çok zaman.

Birikti hesâbına

bir hayli mal ve davar.
Bir gün gelip istedi ücretini o tekrar.

Dedim ki: (Şu gördüğün öküz koyun ve deve
Senindir her birisi sür götür senin eve.)

Yâ Rabbî

"Rızân için" yaptımsa bu işi ben

Kaldır bu musîbeti

bizim üzerimizden.)

O da Hak teâlâya

edince böyle niyâz

Taş kaydı biraz daha

oldular bundan halâs.

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:49

MUHTÂÇLARA YARDIM

Abdurrahîm Bursâvî

âlim ve velî zâttı.
Bir gün

sevdiklerine

şu vak'ayı anlattı:

"Abdullah bin Mübârek" adında bir evliyâ

Hac'da iken bir gece

gördü şöyle bir rüyâ:

Semâdan yeryüzüne

"İki melek" indiler.
Sonra

birbirleriyle hasbihâl eylediler.

Meleklerden birisi

sordu ki diğerine:
(Bu sene kaç müslümân geldi bu Hac yerine?)

O dahî cevâbında

şöyle dedi o zaman:
(Bu yıl Hac'ca gelenler

altıyüzbin müslümân.)

Birincisi sordu ki yine ikincisine:
(Peki kaçının haccı kabûl oldu bu sene?)

Dedi ki: (Bu kadar çok kimse Hacca gelmiştir.
Lâkin hiç birininki

kabûl edilmemiştir.

Fakat Şam'da

"Alî bin Muvaffak" diye bir zât

Var ki

Hac sevâbını kazanmıştır o bizzât.)

Abdullah bin Mübârek

bu rüyâ üzerine

O zâtı bulmak için

yöneldi Şam şehrine.

"Alî bin Muvaffak"ı sorarak ahâliden

Hânesini öğrenip

yanına gitti hemen.

Önce selâm vererek

anlattı rüyâsını.
Dedi ki: (Söyle bana sen şu işin aslını.

Sana Hac sevâbını kazandıran iş nedir?
Ne amel işledin ki kazandın böyle ecir?)

Alî bin Muvaffak da

buna çok etti hayret.
Dedi ki: (Bilmiyorum

yapmadım bir ibâdet.

Ayakkabı tâmiri yapmaktır asıl işim.
Otuz seneden beri

Hacca gitmek isterim.

"Üçyüz dirhem" parayı

biriktirip nihâyet

Bu yıl

Hacca gitmeye etmiştim hâlis niyet.

Lâkin kısmet olmadı bu sene de bana Hac.
Zîrâ bir komşum vardı

gâyet fakir ve muhtâç.

Bir gün gidip gördüm ki bu komşumun evine

Et kokusu yayılmış evinin her yerine.

Şaka ile dedim ki: (Et pişiyor ocakta.
İkrâm et de berâber yiyelim şuracıkta.)

Ben böyle söyleyince

ağladı hüngür hüngür.
Dedi ki: (Çocuklarım

aç bekliyor üç gündür.

Bütün şehri dolaşıp

iş aradım bir hafta.
Lâkin hiç bulamadım uygun iş

bir tarafta.

Bir yolun kenarında

Ölü bir hayvan gördüm.
Zarûret miktârınca

kesip eve götürdüm.

Yemek pişiriyorum çocuklara o etten.
İkrâm edemiyorum size de bu sebepten.)

Ben bunu öğrenince

çok sızladı yüreğim.
Ve hemen düşündüm ki: Buna yardım edeyim.

Muhtâç olan kimseye yardım eli uzatmak
Nâfile ibâdetten kıymetlidir kat be kat.

Abdullah bin Mübârek

öğrenince bu hâli

Buyurdu: (Çok isâbet eylemişsin yâ Alî!)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:49

ÖFKENİN ZARARLARI

Abdül'azîz Dehlevî

bir gün "Öfke" bâbında

Câmide

cemâate şöyle dedi vâzında:

Bir gün hükümdâr Me'mûn

odasına gelerek

Sofraya oturdu ki

bir miktar yesin yemek.

Ve lâkin hizmetçisi

çorbayı getirirken

Elinde olmaksızın

ayağı kaydı birden.

Döküldü sıcak çorba

Sultânın üzerine.
Hiddetlendi hükümdâr

derhâl hizmetçisine.

Hattâ dövecekti ki kalkıp onu bir yaman

Akıllı hizmetçisi

vermedi buna meydan.

Dedi ki: (Ey efendim

acele etmeyiniz.
Dînin emri üzere

lütfen amel ediniz.

Bakın

buyuruyor ki Kur'ânda Hak teâlâ:
"Takvâ sâhibi kullar öfkelenmezler aslâ")

Teskîn oldu hükümdâr

onun bu sözlerinden.
Dedi: (Ben de vazgeçtim

sana sinirlenmekten.)

Hizmetçisi dedi ki: (Âyetin devâmı var:
"Kusûru olanları affeder hemen onlar.")

Onun bu sözü dahî

çok memnun etti onu.
Dedi: (Ben de affettim

senin bu kusûrunu.)

Hizmetçi

hükümdâra dedi ki en sonunda:
(Sultânım

iş bitmedi

devâmı var onun da.

Bakın buyuruyor ki bu âyette Rabbimiz:
"İhsân sâhibi olan kulları çok severiz.")

Bu söz de huzûr verdi hükümdârın içine.
Bir kese Altın alıp

verdi hizmetçisine.

Yine Behâeddîn-i Buhârî hazretleri

Çok titiz davranarak

yer idi yemekleri.

Bir yemek pişmiş ise "Gadab" ve "Öfke" ile

Anlayıp

yemez idi ondan bir lokma bile.

Bir gün

dâvet ettiler yemeğe kendisini.
Lâkin hiç o yemeğe uzatmadı elini.

Dediler ki: (Efendim

helâldi yemeğimiz.
Merak ettik

acabâ ne için yemediniz?)

Buyurdu ki: (Yemekler helâldi hepsi fakat
Kızgın ve öfkeliydi yemeği pişiren zât.)

Talebeden biri de

suâl etti: (Efendim!
Hâllerim iyi değil

neye dikkat edeyim?)

Buyurdu ki: (Lokmana dikkat eyle her zaman.
Harâmdan

tek bir lokma geçmesin boğazından.

Hem ayrıca bir yemek

pişer ise "Gaflet"le

Veyâ hazırlanırsa

"Gadab" ve "Kerâhet"le

O yemekten

insana olmaz fayda

bereket.
Zîrâ şeytân ve nefis

karışır ona elbet.

Böyle pişen yemekten

yer ise biri eğer

Ondan hep zuhûr eder çirkin

kötü fiiller.

Ve eğer "Huzûr" ile

"Besmele" söyliyerek

"Neşe" ve "Sevgi" ile yapılırsa bir yemek

Ondan her kim yer ise

kurtulur çok marazdan.
Lezzet alır yaptığı ibâdet ve namâzdan.)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:49

ŞEYTÂNIN HÎLELERİ - 1

Abdullah-el Acemî buyurdu: (Ey insanlar!
Biliniz ki

insanın

üç büyük düşmânı var.

Birisi "Şeytân"dır ki

damarlarda dolaşır.
Günâha sokmak için

gece gündüz uğraşır.

Lâkin bunun zararı

"Azdır diğerlerinden.
Bilgisiyle kurtulur

insan bunun şerrinden.

Zîrâ bir günâh için

"bir kez" gelir herkese.
Eğer aldatamazsa

verir başka vesvese.

Evvelâ her kişinin

"Za'fı"nı tesbît eder.
Meselâ çok ibâdet yapıyorsa

şöyle der:

(Ne için bu kadar çok ibâdet yapıyorsun?
Allah

ibâdetlere muhtâç mı sanıyorsun?

Ne kadar çok ibâdet yapsan da ihlâs ile

"Bir gözünün şükrünü îfâya yetmez bile.

O ihsân etmedikçe

Cennete giremezsin.
Öyle ise

bu kadar niçin zahmet çekersin?)

Şeytân böyle der ise

şöyle cevap veririz:
(Evet muhtâç değildir ibâdete Rabbimiz.

Ve lâkin ibâdete benim var ihtiyâcım.
Çünkü ben kul olarak her an Ona muhtâcım.

Ne kadar çok ibâdet etsem de kendisine
Kulluğumu tam yapmış olamam Ona yine.)

Bu sefer şeytân der ki: (Ama sen

henüz gençsin.
İbâdette

ne kadar çok acele edersin.

Önce "Dünyâ işini düzene koy

râhat et.
Yaparsın daha sonra çok amel ve ibâdet.)

Buna karşı deriz ki: (Evet ben henüz gencim.
Lâkin bilmiyorum ki ne gün gelir ecelim?

Ben bu günün işini bırakırsam yârına
Ne bahâne bulurum mahşerde Yaradan'a.)

Şeytân der ki: (Haklısın

ecel belli değildir.
Her tâati

acele yapmak daha iyidir.

Bunun için namâzı

çabuk çabuk edâ et.
Böylece az zamanda

yaparsın çok ibâdet.)

Bu sefer de

şeytâna şöyle cevap verilir:
(Aceleden maksadım elbette bu değildir.

Her tâatin şeklini bildirmiştir dînimiz.
Doğru yapılanları kabûl eder Rabbimiz.

Hiç hatâsız olarak yapılan az ibâdet
Hatâlı çok tâatten üstündür daha elbet.)

Bu sefer şeytân der ki: (Sen

çok iyi bir kulsun.
Her bir ibâdetini

kusûrsuz yapıyorsun.

Bunun için

herkese "Göster" ki amelini

Herkes

sana bakarak düzeltsin her hâlini)

Onun bu hîlesine

şöyle cevap verilir:
(İnsanların görmesi hiç de mühim değildir.

Ben ibâdet yaparım "Rabbimin emri" diye.
Ne için göstereyim bunu Ondan gayriye?

Benim ibâdetimi görse de çok insanlar
Hattâ beğenseler de bana ne fayda sağlar?)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:49

ŞEYTÂNIN HÎLELERİ - 2

Onun bu hîlesi de tutmayınca

bu sefer

Başka bir Taktik" ile yaklaşıp

şöyle söyler:

(Hakîkaten sen hâlis

iyi bir müslümânsın.
Ve her ibâdetini

"Allah için" yaparsın.

Bu mânevî nîmeti

sen nasıl elde ettin?
Demek

senin bu yolda çoktur kâbiliyetin.)

Şeytâna

bu sefer de şöyle diyebiliriz:
(Her nîmetin hakîkî sâhibi Rabbimizdir.

O dediğin nîmetler mevcutsa bende eğer
Rabbimin ihsânıdır herkese O lutfeder.

Ben Allah'ın pek âciz zavallı bir kuluyum.
Bendeki her nîmeti yine Ona borçluyum.)

Şeytân bakar olmadı

tutmadı yalanları

Bizi aldatmak için

dener başka yolları.

Der ki: (Sen

çok "bilgili" ve "akıllı" birisin.
Dînin îcâblarını gâyet iyi bilirsin.

Ve lâkin sen yine de "Gizli yap ibâdeti.
Riyâdan kaçanların

hep böyledir âdeti.

Her hâlin

muvâfıktır rızâ-i ilâhîye.
Her ameli gizli yap

gösterme bir gayriye.)

Bu sefer demeli ki: (Yine yalan diyorsun.
Şimdi de beni "Kibre sevk etmek istiyorsun.

Bâzı iş "Gizli" olur bâzıları "Âşikâr".
Hepsini gizli yapmak bana ne fayda sağlar?)

En son olarak der ki: (Sen

iyi bir insansın.
Îmânı

îtikâdı düzgün bir müslümânsın.

Sen de biliyorsun ki

dünyâda "Hayır" ve "Şer"

Her biri Allahtandır

karışmaz aslâ beşer.

Şâyet Cehennemliksen

niye zahmet çekersin?
Çok ibâdet etsen de

Cehenneme gidersin.

Yok eğer Cennetliksen

yine yapma ibâdet.
Zîrâ sen Cennetliksin

boş yere çekme zahmet.

Ne için ibâdetle uğraşıp duruyorsun?
Gâlibâ sen kendini "Boş yere" yoruyorsun.)

Onun bir hîlesi de

işte bu vesvesedir.
Onu susturmak için

şöyle cevap verilir:

(Ben kulum

kula düşen

"İbâdettir Rabbine.
Cennetine koyarsa

lütfudur Onun yine.

O bilir

Cennetlik ve Cehennemlik kulları.
Ben ibâdet yaparım

hiç düşünmem bunları.

Kulun "Alın yazısı"

işinden anlaşılır.
Herkes

irâdesiyle sevap

günâh kazanır.

Vâdetti Hak teâlâ

mü'minlere Cenneti.
"Sâlih amel" işleyen

kazanır bu nîmeti.

Yâni Cennetlik olan

hep sâlih amel işler.
Lâkin fenâlık yapar

Cehennemlik kişiler.

Rabbimin beğendiği "İyi işler var iken

Beğenmediklerini ne için yapayım ben?)

Böyle cevap verirse şeytâna bir müslümân

Onun vesvesesinden

halâs olur her zaman.

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevap	Son Mesaj
Bir insan güzel bulduğunu mu sever, yoksa sevdiğini mi güzel bulur?	StOrM	Forum Anketi	9	19-05-2009 18:41
Bir insan güzel bulduğunu mu sever, yoksa sevdiğini mi güzel bulur?	Hellboy06	Aşk & Sevgi	15	02-09-2008 15:07
Kızlarımıza Nasîhatlar	Egeus	İslam ve İnsan	0	01-11-2007 01:56
İnsan güzel bulduğunu mu sever, yoksa sevdiğini mi güzel bulur?	cob666_dennis	Forum Anketi	2	11-07-2007 14:01
Can Dündar’dan Güzel Bir Hikaye...Haftaya güzel başlıyalım...=>>	YuCuPh	Hayatın İçinden	0	30-06-2007 03:43

17-06-2007, 06:49	#16 (permalink)
x_m.e.e	DUÂ BELÂYI GİDERİR Ziyâeddîn Nahşebî büyük âlimlerdendi. Bir gün şu hadîseyi dersinde nakleyledi: (Resûlullah eshâbla otururken bir ara Şu ibretli vak'ayı naklettiler onlara: Vaktiyle bir kavimde yaşıyordu Üç adam. Bir yere giderlerken bir dağda oldu akşam. Hemen yer aradılar gecelemek üzere. Bir "Mağara" görerek sığındılar o yere. Lâkin koca bir Kaya" dağdan yuvarlanarak Mağara kapısını kapadı tam olarak. Dediler ki: (Bu yerden bizleri kim kurtarır? Bize yardım edecek ancak Hak teâlâdır. İyi işlerimizle edelim Ona niyâz. Ola ki O da bizi bu yerden eder halâs.) İçlerinden birisi dedi ki: (Yâ ilâhî! Benim "Annem ve Babam" vardı ki pîr-i fâni Onların yemeğini bizzât yedirmeyince Ben hanım ve çocuklar yemezdik daha önce. "Rızân için" yaptımsa onlara bu hizmeti Kaldır üzerimizden bu büyük musîbeti.) O böyle dediğinde aralandı az kaya. Lâkin çıkamadılar yine de dışarıya. Bu sefer ikincisi dedi ki: (Yâ ilâhî! Komşumuzun çok güzel bir Kızı var idi ki Onunla buluşmayı isterdim harâretle. Lâkin o teklîfimi reddederdi şiddetle. Sonra bir "Kıtlık" oldu günlerce kaldılar aç. Nihâyet erzak için oldular bize muhtâç. Ben bunu fırsat bilip o kıza erzak verdim. Sonra da (Teklîfime "Evet" de haydi!) dedim. Dedi ki: (Sen Allah'tan korkmaz mısın ey kişi! Nasıl teklîf edersin bana günâh bir işi?) Ben bunu işitince kendime geldim hemen. Vazgeçtim o günâhı irtikâb eylemekten. Bu işten "Rızân için" ictinâb ettim ise Buradan çıkmak için yardım et yâ Rab bize.) O kaya biraz daha aralandı o vakit. Lâkin henüz çıkmaya olmadı tam müsâit. Bu sefer üçüncüsü dedi ki: (Yâ ilâhî! Amele tutmuş idim ücret ile ben dahî. Lâkin gitti birisi ücretini almadan. Ben onun ücretini çalıştırdım çok zaman. Birikti hesâbına bir hayli mal ve davar. Bir gün gelip istedi ücretini o tekrar. Dedim ki: (Şu gördüğün öküz koyun ve deve Senindir her birisi sür götür senin eve.) Yâ Rabbî "Rızân için" yaptımsa bu işi ben Kaldır bu musîbeti bizim üzerimizden.) O da Hak teâlâya edince böyle niyâz Taş kaydı biraz daha oldular bundan halâs.

17-06-2007, 06:49	#17 (permalink)
x_m.e.e	MUHTÂÇLARA YARDIM Abdurrahîm Bursâvî âlim ve velî zâttı. Bir gün sevdiklerine şu vak'ayı anlattı: "Abdullah bin Mübârek" adında bir evliyâ Hac'da iken bir gece gördü şöyle bir rüyâ: Semâdan yeryüzüne "İki melek" indiler. Sonra birbirleriyle hasbihâl eylediler. Meleklerden birisi sordu ki diğerine: (Bu sene kaç müslümân geldi bu Hac yerine?) O dahî cevâbında şöyle dedi o zaman: (Bu yıl Hac'ca gelenler altıyüzbin müslümân.) Birincisi sordu ki yine ikincisine: (Peki kaçının haccı kabûl oldu bu sene?) Dedi ki: (Bu kadar çok kimse Hacca gelmiştir. Lâkin hiç birininki kabûl edilmemiştir. Fakat Şam'da "Alî bin Muvaffak" diye bir zât Var ki Hac sevâbını kazanmıştır o bizzât.) Abdullah bin Mübârek bu rüyâ üzerine O zâtı bulmak için yöneldi Şam şehrine. "Alî bin Muvaffak"ı sorarak ahâliden Hânesini öğrenip yanına gitti hemen. Önce selâm vererek anlattı rüyâsını. Dedi ki: (Söyle bana sen şu işin aslını. Sana Hac sevâbını kazandıran iş nedir? Ne amel işledin ki kazandın böyle ecir?) Alî bin Muvaffak da buna çok etti hayret. Dedi ki: (Bilmiyorum yapmadım bir ibâdet. Ayakkabı tâmiri yapmaktır asıl işim. Otuz seneden beri Hacca gitmek isterim. "Üçyüz dirhem" parayı biriktirip nihâyet Bu yıl Hacca gitmeye etmiştim hâlis niyet. Lâkin kısmet olmadı bu sene de bana Hac. Zîrâ bir komşum vardı gâyet fakir ve muhtâç. Bir gün gidip gördüm ki bu komşumun evine Et kokusu yayılmış evinin her yerine. Şaka ile dedim ki: (Et pişiyor ocakta. İkrâm et de berâber yiyelim şuracıkta.) Ben böyle söyleyince ağladı hüngür hüngür. Dedi ki: (Çocuklarım aç bekliyor üç gündür. Bütün şehri dolaşıp iş aradım bir hafta. Lâkin hiç bulamadım uygun iş bir tarafta. Bir yolun kenarındaÖlü bir hayvan gördüm. Zarûret miktârınca kesip eve götürdüm. Yemek pişiriyorum çocuklara o etten. İkrâm edemiyorum size de bu sebepten.) Ben bunu öğrenince çok sızladı yüreğim. Ve hemen düşündüm ki: Buna yardım edeyim. Muhtâç olan kimseye yardım eli uzatmak Nâfile ibâdetten kıymetlidir kat be kat. Abdullah bin Mübârek öğrenince bu hâli Buyurdu: (Çok isâbet eylemişsin yâ Alî!)

17-06-2007, 06:49	#18 (permalink)
x_m.e.e	ÖFKENİN ZARARLARI Abdül'azîz Dehlevî bir gün "Öfke" bâbında Câmide cemâate şöyle dedi vâzında: Bir gün hükümdâr Me'mûn odasına gelerek Sofraya oturdu ki bir miktar yesin yemek. Ve lâkin hizmetçisi çorbayı getirirken Elinde olmaksızın ayağı kaydı birden. Döküldü sıcak çorba Sultânın üzerine. Hiddetlendi hükümdâr derhâl hizmetçisine. Hattâ dövecekti ki kalkıp onu bir yaman Akıllı hizmetçisi vermedi buna meydan. Dedi ki: (Ey efendim acele etmeyiniz. Dînin emri üzere lütfen amel ediniz. Bakın buyuruyor ki Kur'ânda Hak teâlâ: "Takvâ sâhibi kullar öfkelenmezler aslâ") Teskîn oldu hükümdâr onun bu sözlerinden. Dedi: (Ben de vazgeçtim sana sinirlenmekten.) Hizmetçisi dedi ki: (Âyetin devâmı var: "Kusûru olanları affeder hemen onlar.") Onun bu sözü dahî çok memnun etti onu. Dedi: (Ben de affettim senin bu kusûrunu.) Hizmetçi hükümdâra dedi ki en sonunda: (Sultânım iş bitmedi devâmı var onun da. Bakın buyuruyor ki bu âyette Rabbimiz: "İhsân sâhibi olan kulları çok severiz.") Bu söz de huzûr verdi hükümdârın içine. Bir kese Altın alıp verdi hizmetçisine. Yine Behâeddîn-i Buhârî hazretleri Çok titiz davranarak yer idi yemekleri. Bir yemek pişmiş ise "Gadab" ve "Öfke" ile Anlayıp yemez idi ondan bir lokma bile. Bir gün dâvet ettiler yemeğe kendisini. Lâkin hiç o yemeğe uzatmadı elini. Dediler ki: (Efendim helâldi yemeğimiz. Merak ettik acabâ ne için yemediniz?) Buyurdu ki: (Yemekler helâldi hepsi fakat Kızgın ve öfkeliydi yemeği pişiren zât.) Talebeden biri de suâl etti: (Efendim! Hâllerim iyi değil neye dikkat edeyim?) Buyurdu ki: (Lokmana dikkat eyle her zaman. Harâmdan tek bir lokma geçmesin boğazından. Hem ayrıca bir yemek pişer ise "Gaflet"le Veyâ hazırlanırsa "Gadab" ve "Kerâhet"le O yemekten insana olmaz fayda bereket. Zîrâ şeytân ve nefis karışır ona elbet. Böyle pişen yemekten yer ise biri eğer Ondan hep zuhûr eder çirkin kötü fiiller. Ve eğer "Huzûr" ile "Besmele" söyliyerek "Neşe" ve "Sevgi" ile yapılırsa bir yemek Ondan her kim yer ise kurtulur çok marazdan. Lezzet alır yaptığı ibâdet ve namâzdan.)

17-06-2007, 06:49	#19 (permalink)
x_m.e.e	ŞEYTÂNIN HÎLELERİ - 1 Abdullah-el Acemî buyurdu: (Ey insanlar! Biliniz ki insanın üç büyük düşmânı var. Birisi "Şeytân"dır ki damarlarda dolaşır. Günâha sokmak için gece gündüz uğraşır. Lâkin bunun zararı "Azdır diğerlerinden. Bilgisiyle kurtulur insan bunun şerrinden. Zîrâ bir günâh için "bir kez" gelir herkese. Eğer aldatamazsa verir başka vesvese. Evvelâ her kişinin "Za'fı"nı tesbît eder. Meselâ çok ibâdet yapıyorsa şöyle der: (Ne için bu kadar çok ibâdet yapıyorsun? Allah ibâdetlere muhtâç mı sanıyorsun? Ne kadar çok ibâdet yapsan da ihlâs ile "Bir gözünün şükrünü îfâya yetmez bile. O ihsân etmedikçe Cennete giremezsin. Öyle ise bu kadar niçin zahmet çekersin?) Şeytân böyle der ise şöyle cevap veririz: (Evet muhtâç değildir ibâdete Rabbimiz. Ve lâkin ibâdete benim var ihtiyâcım. Çünkü ben kul olarak her an Ona muhtâcım. Ne kadar çok ibâdet etsem de kendisine Kulluğumu tam yapmış olamam Ona yine.) Bu sefer şeytân der ki: (Ama sen henüz gençsin. İbâdette ne kadar çok acele edersin. Önce "Dünyâ işini düzene koy râhat et. Yaparsın daha sonra çok amel ve ibâdet.) Buna karşı deriz ki: (Evet ben henüz gencim. Lâkin bilmiyorum ki ne gün gelir ecelim? Ben bu günün işini bırakırsam yârına Ne bahâne bulurum mahşerde Yaradan'a.) Şeytân der ki: (Haklısın ecel belli değildir. Her tâati acele yapmak daha iyidir. Bunun için namâzı çabuk çabuk edâ et. Böylece az zamanda yaparsın çok ibâdet.) Bu sefer de şeytâna şöyle cevap verilir: (Aceleden maksadım elbette bu değildir. Her tâatin şeklini bildirmiştir dînimiz. Doğru yapılanları kabûl eder Rabbimiz. Hiç hatâsız olarak yapılan az ibâdet Hatâlı çok tâatten üstündür daha elbet.) Bu sefer şeytân der ki: (Sen çok iyi bir kulsun. Her bir ibâdetini kusûrsuz yapıyorsun. Bunun için herkese "Göster" ki amelini Herkes sana bakarak düzeltsin her hâlini) Onun bu hîlesine şöyle cevap verilir: (İnsanların görmesi hiç de mühim değildir. Ben ibâdet yaparım "Rabbimin emri" diye. Ne için göstereyim bunu Ondan gayriye? Benim ibâdetimi görse de çok insanlar Hattâ beğenseler de bana ne fayda sağlar?)

17-06-2007, 06:49	#20 (permalink)
x_m.e.e	ŞEYTÂNIN HÎLELERİ - 2 Onun bu hîlesi de tutmayınca bu sefer Başka bir Taktik" ile yaklaşıp şöyle söyler: (Hakîkaten sen hâlis iyi bir müslümânsın. Ve her ibâdetini "Allah için" yaparsın. Bu mânevî nîmeti sen nasıl elde ettin? Demek senin bu yolda çoktur kâbiliyetin.) Şeytâna bu sefer de şöyle diyebiliriz: (Her nîmetin hakîkî sâhibi Rabbimizdir. O dediğin nîmetler mevcutsa bende eğer Rabbimin ihsânıdır herkese O lutfeder. Ben Allah'ın pek âciz zavallı bir kuluyum. Bendeki her nîmeti yine Ona borçluyum.) Şeytân bakar olmadı tutmadı yalanları Bizi aldatmak için dener başka yolları. Der ki: (Sen çok "bilgili" ve "akıllı" birisin. Dînin îcâblarını gâyet iyi bilirsin. Ve lâkin sen yine de "Gizli yap ibâdeti. Riyâdan kaçanların hep böyledir âdeti. Her hâlin muvâfıktır rızâ-i ilâhîye. Her ameli gizli yap gösterme bir gayriye.) Bu sefer demeli ki: (Yine yalan diyorsun. Şimdi de beni "Kibre sevk etmek istiyorsun. Bâzı iş "Gizli" olur bâzıları "Âşikâr". Hepsini gizli yapmak bana ne fayda sağlar?) En son olarak der ki: (Sen iyi bir insansın. Îmânı îtikâdı düzgün bir müslümânsın. Sen de biliyorsun ki dünyâda "Hayır" ve "Şer" Her biri Allahtandır karışmaz aslâ beşer. Şâyet Cehennemliksen niye zahmet çekersin? Çok ibâdet etsen de Cehenneme gidersin. Yok eğer Cennetliksen yine yapma ibâdet. Zîrâ sen Cennetliksin boş yere çekme zahmet. Ne için ibâdetle uğraşıp duruyorsun? Gâlibâ sen kendini "Boş yere" yoruyorsun.) Onun bir hîlesi de işte bu vesvesedir. Onu susturmak için şöyle cevap verilir: (Ben kulum kula düşen "İbâdettir Rabbine. Cennetine koyarsa lütfudur Onun yine. O bilir Cennetlik ve Cehennemlik kulları. Ben ibâdet yaparım hiç düşünmem bunları. Kulun "Alın yazısı" işinden anlaşılır. Herkes irâdesiyle sevap günâh kazanır. Vâdetti Hak teâlâ mü'minlere Cenneti. "Sâlih amel" işleyen kazanır bu nîmeti. Yâni Cennetlik olan hep sâlih amel işler. Lâkin fenâlık yapar Cehennemlik kişiler. Rabbimin beğendiği "İyi işler var iken Beğenmediklerini ne için yapayım ben?) Böyle cevap verirse şeytâna bir müslümân Onun vesvesesinden halâs olur her zaman.

Konu araçları
Yazıcıdaki Görüntüsünü Göster Sayfayı Maille Gönder