KusuRsuZ HatA

Belki de tiyatrocu olmak aklında hiç yoktu. Güzel sanatlara yönelik ilgisinden olacak, liseyi bitirdikten sonra İsviçre’ye mimarlık eğitimi almaya gitti.Bir süre sonra Türkiye’ye geri döndüğünde Fransız Filolojisi ve Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümüne devam etti. İşte o yıllarda açılan Gazetecilik Ensitüsü’ne girdi.Üniversite Tiyatrosu’nda ilk amatör çalışmalarını sürdürmeye başladı.Aynı zamanda Yeni Sabah Gazetesi’nin Beyoğlu muhabiriydi.

Henüz Çılgın Amanda, Tatlı Kaçık, Çıplak Ayak, Şen Dul, Delifişek, Paşaların Paşası, Caniko, Pepsi, Çark, Hayırdır İnşallah’dan yıllar ve yıllar öncesiydi. Ayfer Feray ile İlhan İskender Yılın En İyi Kadın Oyuncusu ödülüne değer bulunacağı günlere de daha çok vardı.

Ayda Bir, Hayat, Akbaba Mecmularında yazıyor, tiyatroya olan sevgisi, giderek amansız bir tutkuya dönüşüyordu.Kısa boyluydu, konuşması hafif peltekti.Hatta Haldun Dormen, tiyatroda pek de şansı olmayacağı inancındaydı. Oda Tiyatrosu, Münir Özkul Tiyatrosu’nda çalıştı.Derken Dormen Tiyatrosu’na geçti.Sayısız oyunu dilimize çevirmiş, pek çoğunda da rol almıştı.

Hatırlıyorum; Nisa Serezli biraz da Tatlı Kaçık’tı.Bir Amerikan oyunu olan Tatlı Kaçık o kadar sevilmişti ki.Nisa Serezli yıllar yılı Tatlı Kaçık olarak anıldı.Oyun değil, yorum adapte edilmiş ve Tatlı Kaçık bir efsaneye dönüşmüştü.Tabii, öncesinde Şahane Züğürtler vardı.

Haldun Dormen Sürç-ü Lisan Ettikse adlı anı kitabında Şahne Züğürtler’den bahsederken :

“ İkinci perdede yeni zengin, hafif görgüsüz, mücevher meraklısı Madame Dupont rolüyle Nisa, sanat yaşamının en güzel rollerinden birini oynuyor ve gerçek bir yıldız olduğunu bir kez daha kanıtlıyordu,” der.

Ve bir rastlantı..

Cahide Sonku’nun Julıana Borderou rolünü geri çevirmesi, Haldun Dormen’in sözkonu rolü yeteneklerini yavaş yavaş keşfettiği Nisa Serezli’ye önermesine neden oldu.

“ Fakat Şairin Mektupları’nda olağanüstü başarı kazanan bir tek oyuncu vardı.Yüz on yaşındaki Juliana Borderau rolüyle nefes kesen, şaşırtıcı bir oyun çıkartan Nisa Serezli’ydi bu oyuncu.Korkunç zekası, gözlemciliği ile çok yaşlı eksantrik bir kadını tüm ayrıntılarıyla seyircinin gözleri önüne seriyor, yaşatıyordu.Büyük bir yıldız olduğunu kanıtlamıştı Nisa.Türk tiyatrosunun en yeni yıldızı.Halk her gece ayakta alkışlıyordu onu.’ Şimdiye kadar neredeydi bu kadın ? ‘ diye soruyorlardı bana. Gazeteler Türk sahnesinin en parlak yeni oyuncusu olarak selamlıyorlardı onu. Nisa bütün bunları zeki zeki gülerek dinliyor !' İyi ki Cahide hanım bu rolün olanaklarını tanımadı.İş sonunda bana yaradı' diyordu.Kendi inadı ve zekasıyla kazanmıştı bu zaferi.Bir iki yıl öncesine kadar kimse onu anlamamış, fırsat vermek istememiş, ben bile sahneye çıkmaması için hep birlikte direnmiştik.Ama yılmamıştı Nisa.Biliyordu bir gün başaracağını.”

Nisa Serezli’yi kaç kez izledim sahnede.Sahi, bir de Pasaklı Sally vardı, değil mi ? Hani siyah beyaz televizyon günlerinde kalan eski bir tanıdık.Sally’i o kadar güzel seslendirmişti ki..Tatlı Kaçık artık Pasaklı Sally olarak da anılmaya başlanmıştı.

Dormen Tiyatrosu’ndan ayrıldıktan sonra önce Ayfer Feray ile bir tiyatro kurdu. Ortaklık yürümeyince Nisa Serezli- Tolga Aşkıner Tiyatrosu olarak yollarına devam ettiler.

Ankara ve İstanbul seyircisi Nisa Serezli’ye tapıyordu adeta. Şimdi nasıl unuturum Caniko’yu, Paşaların Paşası’nı ?

Ekonomik zorluklar..başarı ödülleri..alkışlar.Turneler.Organizatörler.Anarşi ve televizyonun boşalttığı salonlarda tiyatro yapma mücadelesi..

Birkaç sinema filmi..bir kaç dizi film.Hatta bir iki gazino, gece klübü programı.

Yorgunluk.Yılların yorgunluğu..gönül yorgunlukları.

1992 yılının Ağustos’unda aramızdan ayrıldığında, onu çok özleyeceğimizi biliyordum. İşte, On yedi yıl geçmiş.Yeni bir Nisa Serezli – Aşkıner karışmadı hayatımıza.

Ne zaman Zincirli Kuyu Mezarlığı’na gitsem Altan Erbulak, Mete İnselel’in mezarlarına uğrayıp, Nisa –Tolga Aşkıner’in mezarlarının önünde bulurum kendimi.Füsun Önal‘ın ağıtı gelir aklıma.Bir ölümün ardından yazılan en etkileyici yazılardan birini kaleme almıştı Füsun.Nisa Serezli’nin ölümü ardından yazılan bir ağıt, hem de masterpiece kıvamında bir ağıttı o. Evimde Füsun Önal ‘ın armağanı bir Nisa Serezli fotoğrafı duruyor.Kırmız bir çerçeve içinde gülümseyen Nisa Serezli. Tatlı Kaçık Opal mi yoksa ?

Caniko’yu düşünürüm.İç yolculuklarımda, en hasarlı anlarımda yanımda kalan Caniko’yu.O koskoca tavşanı gördüğümü, o tavşanın benim de dostum olduğunu, bir türlü itiraf edemediğimi geçiririm içimden.Kim inanır ki zaten ? Kendi siperlerimde kan içinde sürüklenirken yanımda hep Caniko’nun olduğunu bir gün anlatabilir miyim herkese, emin değilim.

Umarım Tiyatro Caniko’nun sahibi Can Şengel, ‘ustalarım’ dediği Nisa Serezli – Tolga Aşkıner’i, onların sanat yaşamlarını bir an önce kitaba dönüştürür.Hayatı onlar kadar ciddiye ve yeri geldiğinde sarakaya alan, yaşamı tüm ağırlığıyla yüklenen, tiyatroya bunca emek veren iki insanı yazmanın tam zamanı.Her gidişe bin hasret ekilir bilmez miyim ?

Ve döndüm Caniko.Hiçbir şey yok şimdi.Kimsesizim.Kimliksizim.Anlıyor musun, hiçliğe çevirmişim yüzümü.Çok eski bir oyunun repliklerine, sepya rengi gölgelerle ıslanmış bir fotoğrafa..bağışla beni Caniko, tekrar omuzuma dokun.Geldim, de.Beni hiç bırakma.Çünkü tüm geçmiş bir belki artık Caniko.Sen bir belkisin nicedir.Beni o belkilerin birinde bekler misin ? Yoksa hatıraları bıraktığı yerde bulamayanlardan biri mi oldun sende ? Cevap ver Caniko.Susma !

Pınar Çekirge